nummer 2, april 2012, 02-12-2011, categorieën: Neuro-immunologie, MS

Zenuwcellen belangrijke sleutel

Dr. Elga de Vries

Elga de Vries

Wat gebeurt er met de bloed-hersenbarrière van mensen met multiple sclerose (MS)? Om die vraag draait het werk van dr. Elga de Vries van het MS Center Amsterdam. “Onze hersenen zijn uiterst kwetsbaar. Zo bevatten ze maar een minimum aan immuuncellen voor basale bescherming. Een teveel keert zich tegen de hersenen.” Endotheelcellen waken daarvoor. Ze bekleden de wanden van de bloedvaten in de hersenen. De platte cellen zitten zó dicht tegen elkaar aan, dat ze niets ongeoorloofds doorlaten. Ze geven alleen stoffen door die de hersenen hard nodig hebben: bepaalde aminozuren, vetten en ijzer bijvoorbeeld. Bovendien reageren ze op signalen van zenuwcellen die om suikers vragen.

Blijvende schade
Bij de meeste mensen werkt dit goed. Maar als er een ontstekingontstaat, kan het zijn dat de endotheelcellen daaraangaan meedoen. Immuuncellen hechten aan de endotheelcellen,er vallen gaten in het pantser en ontstekingscellenpasseren de bloedvatwand. In de hersenen beschadigen deontstekingscellen de beschermlaag rond de uitlopers van zenuwcellen.Het resultaat: de zenuwcellen kunnen geen signalenmeer doorgeven en hun functie valt uit. Dat is multiplesclerose. Behandeling met ontstekingsremmers werkt goed- maar niet perfect. Op een gegeven moment ontstaat tochblijvende schade aan zenuw- en dus hersencellen.

Gecombineerde aanpak
Een belangrijke vraag voor De Vries is daarom: Hoe komt dat?Kan een combinatie van ontstekingsremming en beschermingvan de zenuwcellen blijvende schade voorkomen? “Om daarachter te komen moeten we eerst de mechanismen achter deveranderende functie van hersenendotheelcellen en de neurodegeneratiebegrijpen. Klinisch onderzoek, fundamenteellaboratoriumonderzoek, post-mortem pathologisch en radiologischonderzoek gaan samen om er greep op te krijgen.”Op een gegeven moment zal het onderzoek moleculen opleverendie zenuwcellen beschermen. De Vries: “De grootsteuitdaging is om iets te vinden dat de individuele patiënt op hetlijf geschreven is. Zover zijn we nog niet. Geef ons nog vijftienjaar om een geschikte combinatietherapie te ontwikkelen.”?

Webdesign © 2012 Strik Design